مجله خبری مساجد

عصر بی سر و صدا بیش تر از ده ساله
خویی، بعداز مرجعیت، از سیاست گوشه گرفت.[۵۲] این زمان، با سال‌های حضور امام خمینی در نجف هم زمان بود.[۵۳] بی سروصدا وی در قبال رخدادهای روزگار انقلاب اسلامی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ش ، اعتراضاتی را در کشور‌ایران برانگیخت.[۵۴] حضور فرح دیبا، همسر محمدرضا پهلوی در بیت (دفتر کار مرجعیت) وی در ۲۸ آبان ۱۳۵۷ش، به‌این اعتراضات دامن زد، خویی در یادداشتی خطاب به برخی علما، این ملاقات را ناگهانی و ناخواسته مسجد امین مشهد دانست.[۵۵]

ملاقات فرح دیبا با خویی

دست‌خط منسوب به آیت‌الله خویی در تکذیب ادعای اهدای انگشتر به فرح پهلوی: «ولی درخصوص مسئله انگشتر کراراً از من سؤال شد و پاسخ داده شد که افتراء محض و اصل ندارد و ان‌شاءالله بلندمرتبه مفترین در روز قیامت به جزای خویش خواهند رسید»
فرح دیبا، همسر محمدرضا پهلوی، سلطان جمهوری اسلامی ایران، در ۲۸ آبان ۱۳۵۷ش، به طور همزمان با عید غدیر، به دیدار سید ابوالقاسم خویی رفت.[۵۶] این دیدار در قوانینی شکل گرفت که انقلاب اسلامی عموم جمهوری اسلامی ایران نقطع ی عطف گرفته و سید روح‌الله موسوی خمینی از عراق اخراج گردیده بود.[۵۷] ملاقات فرح دیبا با خویی، موجب شد خویی در محافل انقلابی کشور ایران آیتم نقد قرار گیرد.[۵۸] از همین رو این مرجع تاسی در یادداشتی خطاب به سید راست گو شیخ، علاوه بر تأکید بر ناگهانی و ناخواسته بودن این ملاقات، یادآور شد که درین دیدار، «شدیداً نسبت به حادثه ها ناراحت کننده و فجایعی که در ایران فیس داده، اعتراض نمودیم.»[۵۹] حسین فردوست، از نزدیکان محمدرضا پهلوی، دربارهٔ این دیدار بیان کرد: آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی تقاضای ملاقات فرح پهلوی را فارغ از جواب نهاده بود و فرح شخصاً با عفاف و حجاب اسلامی به خانه آیت‌الله خویی می‌رود.[۶۰]

همینطور سید صاحب و مالک خویی، فرزند آیت‌الله خویی در آذر ۱۴۰۲ش طومار‌ای منسوب به پدرش منتشر کرد که در بخشی از این طومار، سید ابوالقاسم خویی اهدای انگشتر به فرح پهلوی را تکذیب می‌نماید. تاریخ مندرج در طومار، ۱۴ جمادی الثانی ۱۴۰۲ق (۲۰ فروددین ماه ۱۳۶۱ش) میباشد.[۶۱]

ملازمت و همراهی با انقلاب اسلامی کشور ایران
خویی بعد از ملاقات فرح دیبا، در حالتی‌که مبارزات عموم کشور‌ایران علیه حکومت پهلوی تشدید گردیده بود، به ملازمت و همراهی با انقلاب اسلامی کشور ایران پرداخت و بعد از آن هم در مفاد متعدد، از کشور‌ایران مدد کرد. او قبل از برد انقلاب، در بیانیه‌ای خطاب به مراجع، علما و ملت جمهوری اسلامی ایران، از عموم خواست که با شجاعت و با نگهداری موازین دینی گام بردارند.[۶۲] خویی بعد از آن در جریان تمامی‌پرسی گزینش نظام جمهوری اسلامی، عموم را به رأی دادن به جمهوری اسلامی فراخواند، از شاگردان خویش خواست تا در کارها انقلاب شرکت کردن نمایند و در نزاع عراق با جمهوری اسلامی ایران، به رغم فشار دولت صدام مطابق پناه از عراق، حکم به تایید صلاحیت استعمال از وجوهات دینی در تأمین الزامات رزمندگان کشور ایران اعطا کرد.[۶۳]

دستگیر در انتفاضه شعبانیه عراق
نوشته‌ی‌علمیٔ مهم: انتفاضه شعبانیه عراق

ملاقات خویی و صدام حسین بعداز سرکوب انتفاضه شعبانیه
ابوالقاسم خویی هیئتی ۹ نفره را برای اداره بخشها زیر لحاظ شیعه ها انتخاب کرد. ناکامی انتفاضه شعبانیه، به حصر خانگی خویی و فشار وسیع حکومت عراق در زمان صدام مواجه شد.[۶۴] سیدابوالقاسم به جهت پناه بدون واسطه از انتفاضه شعبانیه عموم عراق در سال ۱۹۹۱م و گزینش شورای رهبری، بوسیله حزب بعث دستگیر و به بغداد پیامبر شد. بعداز دو روز دستگیر، به تحمیل نزد صدام حسین برده شد و صدام سخنان توهین‌آمیزی خطاب به او ذکر کرد.[۶۵]

عصر بی سر و صدا بیش تر از ده ساله
خویی، بعداز مرجعیت، از سیاست گوشه گرفت.[۵۲] این زمان، با سال‌های حضور امام خمینی در نجف هم زمان بود.[۵۳] بی سروصدا وی در قبال رخدادهای روزگار انقلاب اسلامی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ش ، اعتراضاتی را در کشور‌ایران برانگیخت.[۵۴] حضور فرح دیبا، همسر محمدرضا پهلوی در بیت (دفتر کار مرجعیت) وی در ۲۸ آبان ۱۳۵۷ش، به‌این اعتراضات دامن زد، خویی در یادداشتی خطاب به برخی علما، این ملاقات را ناگهانی و ناخواسته مسجد امین مشهد دانست.[۵۵]

ملاقات فرح دیبا با خویی

دست‌خط منسوب به آیت‌الله خویی در تکذیب ادعای اهدای انگشتر به فرح پهلوی: «ولی درخصوص مسئله انگشتر کراراً از من سؤال شد و پاسخ داده شد که افتراء محض و اصل ندارد و ان‌شاءالله بلندمرتبه مفترین در روز قیامت به جزای خویش خواهند رسید»
فرح دیبا، همسر محمدرضا پهلوی، سلطان جمهوری اسلامی ایران، در ۲۸ آبان ۱۳۵۷ش، به طور همزمان با عید غدیر، به دیدار سید ابوالقاسم خویی رفت.[۵۶] این دیدار در قوانینی شکل گرفت که انقلاب اسلامی عموم جمهوری اسلامی ایران نقطع ی عطف گرفته و سید روح‌الله موسوی خمینی از عراق اخراج گردیده بود.[۵۷] ملاقات فرح دیبا با خویی، موجب شد خویی در محافل انقلابی کشور ایران آیتم نقد قرار گیرد.[۵۸] از همین رو این مرجع تاسی در یادداشتی خطاب به سید راست گو شیخ، علاوه بر تأکید بر ناگهانی و ناخواسته بودن این ملاقات، یادآور شد که درین دیدار، «شدیداً نسبت به حادثه ها ناراحت کننده و فجایعی که در ایران فیس داده، اعتراض نمودیم.»[۵۹] حسین فردوست، از نزدیکان محمدرضا پهلوی، دربارهٔ این دیدار بیان کرد: آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی تقاضای ملاقات فرح پهلوی را فارغ از جواب نهاده بود و فرح شخصاً با عفاف و حجاب اسلامی به خانه آیت‌الله خویی می‌رود.[۶۰]

همینطور سید صاحب و مالک خویی، فرزند آیت‌الله خویی در آذر ۱۴۰۲ش طومار‌ای منسوب به پدرش منتشر کرد که در بخشی از این طومار، سید ابوالقاسم خویی اهدای انگشتر به فرح پهلوی را تکذیب می‌نماید. تاریخ مندرج در طومار، ۱۴ جمادی الثانی ۱۴۰۲ق (۲۰ فروددین ماه ۱۳۶۱ش) میباشد.[۶۱]

ملازمت و همراهی با انقلاب اسلامی کشور ایران
خویی بعد از ملاقات فرح دیبا، در حالتی‌که مبارزات عموم کشور‌ایران علیه حکومت پهلوی تشدید گردیده بود، به ملازمت و همراهی با انقلاب اسلامی کشور ایران پرداخت و بعد از آن هم در مفاد متعدد، از کشور‌ایران مدد کرد. او قبل از برد انقلاب، در بیانیه‌ای خطاب به مراجع، علما و ملت جمهوری اسلامی ایران، از عموم خواست که با شجاعت و با نگهداری موازین دینی گام بردارند.[۶۲] خویی بعد از آن در جریان تمامی‌پرسی گزینش نظام جمهوری اسلامی، عموم را به رأی دادن به جمهوری اسلامی فراخواند، از شاگردان خویش خواست تا در کارها انقلاب شرکت کردن نمایند و در نزاع عراق با جمهوری اسلامی ایران، به رغم فشار دولت صدام مطابق پناه از عراق، حکم به تایید صلاحیت استعمال از وجوهات دینی در تأمین الزامات رزمندگان کشور ایران اعطا کرد.[۶۳]

دستگیر در انتفاضه شعبانیه عراق
نوشته‌ی‌علمیٔ مهم: انتفاضه شعبانیه عراق

ملاقات خویی و صدام حسین بعداز سرکوب انتفاضه شعبانیه
ابوالقاسم خویی هیئتی ۹ نفره را برای اداره بخشها زیر لحاظ شیعه ها انتخاب کرد. ناکامی انتفاضه شعبانیه، به حصر خانگی خویی و فشار وسیع حکومت عراق در زمان صدام مواجه شد.[۶۴] سیدابوالقاسم به جهت پناه بدون واسطه از انتفاضه شعبانیه عموم عراق در سال ۱۹۹۱م و گزینش شورای رهبری، بوسیله حزب بعث دستگیر و به بغداد پیامبر شد. بعداز دو روز دستگیر، به تحمیل نزد صدام حسین برده شد و صدام سخنان توهین‌آمیزی خطاب به او ذکر کرد.[۶۵]