مجله خبری مساجد

در امر عبادت مسأله‏اي وجود داراست که مسلما بايد مسجد سجاد مشهد آن را بیان کنيم و آن اين میباشد که ممکن میباشد کسي بگويد که اتفاقا در اديان - و لااقل در اسلام که فعلا آیتم دعوا ماست، عليرغم اين که دين و مذهب میباشد و بايد در آن، شم نيايش و پرستش تقويت گردیده و رشد يافته باشد- هيچ عنايتي به اين احساس نيست.

آن عبادتي که در اديان آمده میباشد، به رزرو مسجد سجاد مشهد شم نيايش کاري ندارد، يا به طمع عمل داراست که بايد با آن نزاع کرد، و يا به خوف عمل دارااست که با آن هم بايد نبرد کرد.

عبادت در اديان جز معامله چيزي نيست، زيرا اديان اشخاص را وادار مي نمایند به عبادت، براي پردیس يا براي فرارو گریز از دوزخ و جهنم. هم اکنون در شرایطی‌که کسي بيايد نماز بخواند براي پردیس؛ پردیس يعني چه؟ پردیس يعني جايي‏ که در آنجا گونه های لذتها می باشد: حور می‌باشد، قصور است، «جَنّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الاَنْهار» می باشد، ميوه‏هاي بهشتي و غذاهاي لذيذ بهشتي میباشد، شرابهاي بي مستي و بي دردسر بهشتي آدرس مسجد سجاد مشهد می باشد و گونه های لذتهايي که آدم نمي تواند تصور بکند.

بنابراين کسي که از لذت دنيا دیده مي پوشد براي لذت آخرت، وی خیر صرفا بازهد نيست و شم نيايش خویش را تقويت نمي نماید، بلکه يک آدمي میباشد که از دنياپرست ها مادي‏خیس میباشد زيرا يک نفر دنياپرست، قانع گردیده به همين لذات محصور مادي؛ ولي وی يک بشر حسابگري میباشد، مي‏بيند در‌صورتی‌که بخواهد سي چهل سال قدمت اين دنيا را به اين لذتها بگذراند، قابل نيست، بالاخره آحاد مي خواهد شد، مي گويد اين سي چهل سال را هر طور می باشد دندان روي جگر مي گذاريم براي اين که برويم در آنجا ابدالآباد به همين لذتهايي که اينجا رها کرده‏ايم برسيم. پس جایزه وی در اين فعالیت طمع میباشد و غير از اين چيزي نيست. آن کسي هم که براي فرارو گریز از جهنم معصيت نمي نماید همين طور میباشد.

عبادت مي نماید يا شکاف لذت مادي مي نماید براي اين که عقوبت نشود. گشوده امري میباشد که از حدود بهره جويي بيرون نيست. بنابراين در اديان [به احساس نيايش بشر اعتنا نشده میباشد]. اين را مخصوصا مسيحيها نسبت به اسلام خيلي ايراد مي گيرند که در قرآن به نعمتهاي مادي زياد دقت گردیده. شايد مسجد امین مشهد آن ها در تعبيرات خویش مي گويند که قرآن توجهش تنها به نعمتهاي مادي آن دنياست و بنابراين به «احساس نيايش» که «روانشناسي» آن را تحت عنوان يک احساس عالي مي شناسد، اعتنا نکرده، برعکس به طمع بشر اعتنا نموده است.

در امر عبادت مسأله‏اي وجود داراست که مسلما بايد مسجد سجاد مشهد آن را بیان کنيم و آن اين میباشد که ممکن میباشد کسي بگويد که اتفاقا در اديان - و لااقل در اسلام که فعلا آیتم دعوا ماست، عليرغم اين که دين و مذهب میباشد و بايد در آن، شم نيايش و پرستش تقويت گردیده و رشد يافته باشد- هيچ عنايتي به اين احساس نيست.

آن عبادتي که در اديان آمده میباشد، به رزرو مسجد سجاد مشهد شم نيايش کاري ندارد، يا به طمع عمل داراست که بايد با آن نزاع کرد، و يا به خوف عمل دارااست که با آن هم بايد نبرد کرد.

عبادت در اديان جز معامله چيزي نيست، زيرا اديان اشخاص را وادار مي نمایند به عبادت، براي پردیس يا براي فرارو گریز از دوزخ و جهنم. هم اکنون در شرایطی‌که کسي بيايد نماز بخواند براي پردیس؛ پردیس يعني چه؟ پردیس يعني جايي‏ که در آنجا گونه های لذتها می باشد: حور می‌باشد، قصور است، «جَنّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الاَنْهار» می باشد، ميوه‏هاي بهشتي و غذاهاي لذيذ بهشتي میباشد، شرابهاي بي مستي و بي دردسر بهشتي آدرس مسجد سجاد مشهد می باشد و گونه های لذتهايي که آدم نمي تواند تصور بکند.

بنابراين کسي که از لذت دنيا دیده مي پوشد براي لذت آخرت، وی خیر صرفا بازهد نيست و شم نيايش خویش را تقويت نمي نماید، بلکه يک آدمي میباشد که از دنياپرست ها مادي‏خیس میباشد زيرا يک نفر دنياپرست، قانع گردیده به همين لذات محصور مادي؛ ولي وی يک بشر حسابگري میباشد، مي‏بيند در‌صورتی‌که بخواهد سي چهل سال قدمت اين دنيا را به اين لذتها بگذراند، قابل نيست، بالاخره آحاد مي خواهد شد، مي گويد اين سي چهل سال را هر طور می باشد دندان روي جگر مي گذاريم براي اين که برويم در آنجا ابدالآباد به همين لذتهايي که اينجا رها کرده‏ايم برسيم. پس جایزه وی در اين فعالیت طمع میباشد و غير از اين چيزي نيست. آن کسي هم که براي فرارو گریز از جهنم معصيت نمي نماید همين طور میباشد.

عبادت مي نماید يا شکاف لذت مادي مي نماید براي اين که عقوبت نشود. گشوده امري میباشد که از حدود بهره جويي بيرون نيست. بنابراين در اديان [به احساس نيايش بشر اعتنا نشده میباشد]. اين را مخصوصا مسيحيها نسبت به اسلام خيلي ايراد مي گيرند که در قرآن به نعمتهاي مادي زياد دقت گردیده. شايد مسجد امین مشهد آن ها در تعبيرات خویش مي گويند که قرآن توجهش تنها به نعمتهاي مادي آن دنياست و بنابراين به «احساس نيايش» که «روانشناسي» آن را تحت عنوان يک احساس عالي مي شناسد، اعتنا نکرده، برعکس به طمع بشر اعتنا نموده است.