مجله خبری مساجد

از آراء و نظرها درباره لفظ حنیف و حنفیت که بگذریم، وجود اینگونه گرایشى در عرب جاهلى مسجد سجاد مشهد جاى شک وتردید ندارد. از این میل، به آیین هم تعبیر و تفسیر گردیده است؛ زیرا در واقع به عبارتی آئین حضرت ابراهیم میباشد، چنان که قرآن مى فرماید: «بل ملة ابراهیم حنیفا». قبل از ظهور اسلام اشخاص معدودى به عنوان مثال فرد پیامبر معبود بر این آئین بودند؛ چنانکه در مواردى فرمود: اینجانب بر شریعت حنفیتِ سهل وآسان مبعوث شدم. حنفاء در نادانی آداب و مناسکى داشتند و به جهت نزدیکى آموزه هاى آن ها با اسلام، پیروز آنها با فرستاده همدم شدند. ابوقیس بن اسلت و زید بن عمرو بن نفیل از کسانى می‌باشند که در نا‌آگاهی بر آیین حنیف بودند. وی و زید بن عمرو بن نفیل معتقد بودند که حنفیت به عبارتی آئین حضرت ابراهیم میباشد. (زهرى، الطبقات الکبرى، ج4، ص283). زید بن عمرو قبل از مبعث از جهان رفت؛ (طبرى، تاریخ طبرى، ج2، ص295). ولى ابوقیس بن اسلت تا سال اولیه مسافرت زنده بود و بعد که نبی آفریدگار اورا به اسلام دعوت کرد، اظهار‌کرد: چه بهتر دعوتى میباشد! تو مطالب درستى مى گویى؛ البته همین که خواست اسلام آورَد، عبدالله بن اُبَى او‌را دستگیر و سازه شد که قیس گشوده هم تأمل نماید، ولى قبل از تجدیدنظر از جهان رفت. (زهرى، الطبقات الکبرى، ج4، ص283). مورخان اسم اشخاص زیادى از حنفاء را ضبط نکرده اند و افرادى را هم که جزء حنفا مذکور اند قابل تأمل میباشد. برخى از آن ها بر آئین مسیحیت بوده اند. (نگاه نمائید به: المنمق، ص153 و انتقاد آن در: المفصل، ج6، ص463). سازه به اعتقادوباور شیعه که پدران نبی دیندار از جهان رفته اند، آن ها بر همین مسلک بوده اند.

هنگام ظهور اسلام و بعثت نبی آفریدگار، مسیحیت در آن حیطه چندان اشاعه نداشت. گفته مسجد امین مشهد مى خواهد شد که ورود نصرانیت به شبه جزیره عربى به باعث بیزنس کنیزان مسیحى روى داده و اکثر کنیزها قبل از اسلام، آیین مسیحى داشتند و اُمّولدِ عرب ها مى شدند. آن ها حتى برخى از اعراب را به آیین خویش درآوردند. این جریان در مکه و طائف و یثرب وقوع افتاد. (جواد على، المفصل ج6، ص589). بى شک وتردید حمایت کننده مادى و معنوى نصرانیتِ جزیره را می بایست روم دانست که در آن فرصت قدرتى والا و با نفوذ به شمار مى رفت. در کتاب آدرس مسجد سجاد مشهد ها تاریخى از نصرانیت در یثرب سخنى وجود ندارد؛ چنان که نبرد و حوادثى که در میان یهود و مسلمان ها فیس بخشید، هیچوقت فی مابین مسیحیان و مسلمانها رخداد نیفتاد. ولی برخى از دانشمندان از شعر احساسّان در مرثیه فرستاده: «فَرِحت نصارى یثرب و یهودها...» اینگونه استعمال کرده اند که به هر هم اکنون، توده اى مسیحى درین شهر بوده اند. وی حیطه «سوق النبط» را محل آن ها مى داند. (جواد على، المفصل، ج6، ص600 - 602). وجود نقش هایى از حضرت عیسى بر دیوار کعبه و حضور برخى موالى مانند عداسِ مسیحى(ابن جوزى، اسد الغابه، ج3، ص501). و ازرق، بابا نافع، در طائف نشانه دهنده وجود این آیین در حیطه حجاز میباشد. البته مهمترین محل آن‌ها نجران در یمن بود. عموم نجران آغاز مشرک بودند و صرفا اهالى یک روستاى آن نصرانى بود و تبلیغات عبدالله بن ثامر منجر شد عموم نجران به رزرو مسجد سجاد مشهد مسیحیت درآیند (نگاه نمائید به: معافرى، سیره ابن هشام، ج1، ص34؛ جواد على، المفصل، ج6، ص609). به هر درحال حاضر هنگام ظهور اسلام، نجران در یمن راءس اصلى نصرانیت بود

از آراء و نظرها درباره لفظ حنیف و حنفیت که بگذریم، وجود اینگونه گرایشى در عرب جاهلى مسجد سجاد مشهد جاى شک وتردید ندارد. از این میل، به آیین هم تعبیر و تفسیر گردیده است؛ زیرا در واقع به عبارتی آئین حضرت ابراهیم میباشد، چنان که قرآن مى فرماید: «بل ملة ابراهیم حنیفا». قبل از ظهور اسلام اشخاص معدودى به عنوان مثال فرد پیامبر معبود بر این آئین بودند؛ چنانکه در مواردى فرمود: اینجانب بر شریعت حنفیتِ سهل وآسان مبعوث شدم. حنفاء در نادانی آداب و مناسکى داشتند و به جهت نزدیکى آموزه هاى آن ها با اسلام، پیروز آنها با فرستاده همدم شدند. ابوقیس بن اسلت و زید بن عمرو بن نفیل از کسانى می‌باشند که در نا‌آگاهی بر آیین حنیف بودند. وی و زید بن عمرو بن نفیل معتقد بودند که حنفیت به عبارتی آئین حضرت ابراهیم میباشد. (زهرى، الطبقات الکبرى، ج4، ص283). زید بن عمرو قبل از مبعث از جهان رفت؛ (طبرى، تاریخ طبرى، ج2، ص295). ولى ابوقیس بن اسلت تا سال اولیه مسافرت زنده بود و بعد که نبی آفریدگار اورا به اسلام دعوت کرد، اظهار‌کرد: چه بهتر دعوتى میباشد! تو مطالب درستى مى گویى؛ البته همین که خواست اسلام آورَد، عبدالله بن اُبَى او‌را دستگیر و سازه شد که قیس گشوده هم تأمل نماید، ولى قبل از تجدیدنظر از جهان رفت. (زهرى، الطبقات الکبرى، ج4، ص283). مورخان اسم اشخاص زیادى از حنفاء را ضبط نکرده اند و افرادى را هم که جزء حنفا مذکور اند قابل تأمل میباشد. برخى از آن ها بر آئین مسیحیت بوده اند. (نگاه نمائید به: المنمق، ص153 و انتقاد آن در: المفصل، ج6، ص463). سازه به اعتقادوباور شیعه که پدران نبی دیندار از جهان رفته اند، آن ها بر همین مسلک بوده اند.

هنگام ظهور اسلام و بعثت نبی آفریدگار، مسیحیت در آن حیطه چندان اشاعه نداشت. گفته مسجد امین مشهد مى خواهد شد که ورود نصرانیت به شبه جزیره عربى به باعث بیزنس کنیزان مسیحى روى داده و اکثر کنیزها قبل از اسلام، آیین مسیحى داشتند و اُمّولدِ عرب ها مى شدند. آن ها حتى برخى از اعراب را به آیین خویش درآوردند. این جریان در مکه و طائف و یثرب وقوع افتاد. (جواد على، المفصل ج6، ص589). بى شک وتردید حمایت کننده مادى و معنوى نصرانیتِ جزیره را می بایست روم دانست که در آن فرصت قدرتى والا و با نفوذ به شمار مى رفت. در کتاب آدرس مسجد سجاد مشهد ها تاریخى از نصرانیت در یثرب سخنى وجود ندارد؛ چنان که نبرد و حوادثى که در میان یهود و مسلمان ها فیس بخشید، هیچوقت فی مابین مسیحیان و مسلمانها رخداد نیفتاد. ولی برخى از دانشمندان از شعر احساسّان در مرثیه فرستاده: «فَرِحت نصارى یثرب و یهودها...» اینگونه استعمال کرده اند که به هر هم اکنون، توده اى مسیحى درین شهر بوده اند. وی حیطه «سوق النبط» را محل آن ها مى داند. (جواد على، المفصل، ج6، ص600 - 602). وجود نقش هایى از حضرت عیسى بر دیوار کعبه و حضور برخى موالى مانند عداسِ مسیحى(ابن جوزى، اسد الغابه، ج3، ص501). و ازرق، بابا نافع، در طائف نشانه دهنده وجود این آیین در حیطه حجاز میباشد. البته مهمترین محل آن‌ها نجران در یمن بود. عموم نجران آغاز مشرک بودند و صرفا اهالى یک روستاى آن نصرانى بود و تبلیغات عبدالله بن ثامر منجر شد عموم نجران به رزرو مسجد سجاد مشهد مسیحیت درآیند (نگاه نمائید به: معافرى، سیره ابن هشام، ج1، ص34؛ جواد على، المفصل، ج6، ص609). به هر درحال حاضر هنگام ظهور اسلام، نجران در یمن راءس اصلى نصرانیت بود